Nieuw Nederland Nicole

Nederland heeft een reputatie in de V.S. als een land met wettelijk drugs. Inderdaad, is er meer nuancen met de drugsbeleid dan wettelijk of onwettig. Het staatsbeleid heeft verscheidene delen: een nadruk op de veiligheid van druggebruikers en van het grote publiek, om nieuw druggebruik te verhinderen en om nieuw druggebruik te verhinderen. De politie praktijk een beleid van tolerantie naar individuen die met softdrugs voorgenomen voor privé-gebruik worden gevangen. Er zijn zelfs programma’s om ervoor te zorgen dat de recreatieve drugs die in clubs worden gebruikt veiliger zijn. Maar toch als een individu het gevangen illegaal verkopen van of het bedoelen is drugs te verkopen, is de sanctie zeer streng.

Ik vind die syteem beter dan de V.S. drugsbeleid, maar ik begrijp niet waarom er niet meer specificatie in de Nederlands drugswet is. Waarom niet uitdrukkelijk bepaalde drugactiviteiten en bepaalde drugshandel en onwettige anderen wettig achten?

Zorgt het Nederlandse beleid voor meer of minder verslaafden?

Het argument dat een verdraagzamer beleid van persoonlijk druggebruik en recreatief druggebruik tot meer verslaafden leidt schijnt om zijn echte wereldtoepassing volgens een artikel “Aantal verslaafden aan party-drug ghb stijgt snel” in de Volkskrant te hebben. Wegens de partij-drugs seksuele component heeft het de groei in de clubscène gezien, maar dit is niet de enige verslaafdenbevolking die is gestegen. De aantallen druggebruikers in is het platteland ook dramatisch gestegen. Ik ben er ermee eens met de schrijver van de artikel die heeft “Frequent gebruik leidt bovendien tot verslaving ” geschreven.

Hier is een smakelijk alternatief voor het suikergoed van Halloween en één van mijn favoriete soepen van het seizoen!

Ingrediënten: 1/4 kop olijfolie, 1 Spaanse peper, ontpitten en snijden in 1/4-inch blokjes, 1 theelepel komijn zaden, 2 kruidnagels fijngehakt knoflook, 1 theelepel orego, 1/4 theelepel grond kaneel, 1/8 theelepel grond kruidnagels, 1 theelepel paprika, 2 cups pompoen, besnoeiing in blokjes van 3/4-intsj elk, 1 (16 ons) kan gedobbelde tomaten, gereserveerde sappen, 2 cups ontdooide bevroren gemengde groenten, 2 cups kippen bouillon, 2 cups de gedobbelde borst gekookte van turkije (of van de kip), zout en peper

Bereidingswijze: Hitte 1/4 kop van olijfolie tot heet. Voeg Spaanse peper toe en sauteerde 5 minuten of tot enigszins teder.  Voeg de zaden van 1 theelepeltjekomijn toe en sauteerde een paar seconden tot u een vleug van hun aroma krijgt.  Voeg 2 kruidnagels fijngehakt knoflook, 1 theelepeltjeorego, 1/4 grond kaneel van de theelepeltje, de gronde kruidnagels van 1/8 theelepeltje en 1 theelepeltje paprika toe en sauteerde voor een paar seconden of tot aromatisch.  Voeg gemengde groenten, 4 koppen van pompoen, gedobbelde tomaten met hun sappen, de bouillon toe en breng aan de kook. Behandel en sudder 15 minuten of tot de pompoen bijna teder is. Voeg gedobbeld gekookt Turkije toe (of de kip), behandelt en suddert nog eens 5 tot 10 minuten of tot pompoen is volledig teder (Als de vloeistof schijnt teveel te verdampen, voeg meer water toe). Seizoen aan smaak met zout en peper.

Wanneer je reis, denk je over het milieu?

Wanneer ik reis, denk ik niet over het milieu.  Ik verzorg  onze aarde.  Ik weet hoe belangrijk het milieu is en elke dag, recycle ik.  De meeste van mijn persoonlijke producten zijn biologisch, lokaal, een goed voor het milieu.  Maar wanneer ik reis, wil ik schlects te reizen niet te denken over wat mag ik doen.  Dit is niet omdat ik over ecologisch reizen niet weet, maar omdat ik vakantie als vlucht van zorgen zie.  Ik vind CO2-uitstoten te duur en de kleintje boordjes die  “Gelieve te proberen om doeken opnieuw te gebruiken om water en schoonmakende levering te besparen” zeggen, vind ik vervelend.  Zij zitten in een hotel kamer met gebleekte bladen en andere ecologisch vijandige dingen als een oneerlijke list om geld te besparen niet het milieu om te helpen.

Maar nu, ga ik die beslissing overdenken.  In het Metro vandaag, heb ik het artikel “Reizen met een gerust geweten” in het onderwerp Reizen gelezen.  Het artikel geeft suggesties over vakanties die niet het milieu afmaken. Een Basecamp in Masai Mara, Kenya schijnt heel goed.  Het “is gebouwd op land dat toebehoort aan Massai-stamen” en beveiligt het milieu. Het steunt de lokale economie;  “de vrouwen verkopen traditionele kralenkettingen en lederwaren direct aan gasten en lokale projecten omvatten het planten van bomen om zelfvoorzienend te zijn in hout.”  Het is een beetje rustiek, maar houd ik kamperen zo denk ik dat die een echt avontuur zal zijn.  En die reis zal niet de planeet vernietigen.

Kom binnen…insluiper.

Het schijnt dat soms misdadigers heeft meer vrijheden dan andere burgers.  In de V.S., als een insluiper op je land val, dan kan hij een proces aandoen tegen je. In het Binnenland deel van de Metro vandaag, heb ik het artikel “Camera in woning schendt privacy insliper” gelezen.  Het schijnt dat de hetzelfde probleem ook in Nederland bestaan.  En insluper in het huis van ‘een 88-jarig vrouw uit Emmen”, heeft op video gefilmed.  Die was niet de eerste tijd dat de man dit heeft  gedaan.   De familie heeft een camera geïnstalleerd en, toen zij het film heeft gezien, droegen zij de camera aan de politie.   Nu de insluiper zegt dat de camera zijn privacy schendt.  Hij kon winnen, omdat de wet “voor het openbaar maken van een dergelijk vide is toestemming nodig van de officier van justitie” is.  Ik vind die wet absurd.   Als de politie kon hun job doen zonder help dan heeft de familie niet nodig een camera krijgen.  Wat over de veiligheid van de oude dame? Als de man niet voor zijn schending is gestopt dan kon hij haar opnieuw in gevaar brengen. Waar is de rechtvaardigheid in dat?

Ik denk dat studenten in de V.S.  minder keuzes hebben dan studenten in Nederland, door de kosten van gezondheidzorg maar meer door het materialisme van de maatschappij van de V.S. In de V.S., is “Wat wil je doen wanneer je ouder wordt?” een vraag die je leraar of andere volwassen heeft gevraagd aan een kind. Wanneer wij ouder worden, verandert die vraag. Maar is het nog een vergelijkbare vraag, “Wat doe je?” Die vraag is centraal voor de ervaring van een studente in de V.S. van bassischool tot universitiet en daarna. Maar de antwoorden veranderen tussen kinderjaren en volwassenheid. Wanneer je een kind bent, wil je een dromen job hebben. Je gaf het antwoord, “een brandweerman,” of andere dingen. Van alle mijn vrienden vanuit bassischool alleen een wordt wat ze heeft gezegd toen zij een kind was.

In Amerikanse “High School” is de focus op  naar een goede universiteit gaan.  Vele studenten denken niet over hun keuzes in de toekomst na de universiteit. In universiteit, heb je een wereld van keuzes en aan mijn undergraduate universiteit hebben vele studenten een “liberal arts” major gekozen. Maar de stress om een “goede” baan te vinden is voortdurend. De meeste van mijn vrienden, ondanks hun majors, studereen rechten of doen een MBA. Ik vind het droevig dat de realiteit van het gezondheidsysteem in de V.S.  enige mensen forceert te kiezen tussen hun dromen en praktische zaken. Maar ik denk dat materialsime de reden dat mensen in de V.S. geld kiezen over dromen is.  Men wil hun rijkdom of educatie tonen met materialistische symbolen van auto’s en huizen en duur reizen.

Op Vroeger & Zo “Leven in de Gouden Eeuw,” zag ik drie perspecteiven van de zeventiende eeuw. Op het begin van het programma, was er een kaart met de Nederlandse zakenweggen tijdens de zeventiende eeuw. Zij heeft de routen van Europa en Azië tentoongesteld maar niet de westelijk routen van handelen. Met een tournee van het mooi huis op de gracht van een rijk zakenfamilie, zag ik de wijze van de rijk leven. Toen ik in Amserdam was, zag ik de miniature huizen in het rijksmuseum. Ik vond op dit programma dat deze miniature huizen niet voor kinderen waren. Zij waren voor de vrouw van het huis om te plannen hun huishouden.

Leven tijdens de Gouden Eeuw waren niet “gouden” voor iedereen. Het programma heeft de leven van de arme mensen en hun kinderen getoond. Het was een leven van hard werk een weinig lonen. Het was een wereld waarin de kindern moest werken op dezelfde manier van hun ouders. Het was heel anders van het leven van de rijken.

Na een korte gesprek over koffie, waar de handel met Indonesie heeft besproken (Ik wens dat deze conversatie langer was), was een deel over de verdwijning van de traditionele kleding in Staphorst. Ik vond dit deel leuk, maar verdrietig dat het meisje moet haar traditionele kleding niet dragen waneer zij middlebaar school begint. Ik denk dat er een belangrijk delen van geschiedenis zijn kwijt als traditionele kleding en zo verdwijnen.

Er zijn twee huwelijks tradities die specifiek aan de africaans americans ervaren in Amerika zijn – het springen over de bezem en een cake van de bruidegoms.

Het springen over de bezem is een oude traditie in de Afrikaanse Amerikaan cultuur. Tijdens slavernij waren huwelijken tussen slaven niet erkennen door de staat. Dus, maakten slaven hun eigen tradities om te kenmerken hun verwantschappen. De bruid en de bruidegom sprongen over een bezem om te symboliseren een passage tot een ander stadium van het leven. De traditie kan ouder zijn dan de slavernij, omdat de bezem een ouder symbol was van het wegvegen van slechte geesten. Nu als vroeger, is die traditie gedachte om goed geluk aan het paar te brengen. Vele Afrikaans Amerikanen hebben een springen over de bezem ceremonie tijdens hun bruiloften te herinneren hun verleden.

Een andere huwelijks traditie is een cake van de bruidegoms. Zowel Afrikaanse Amerikaanse als blanke mensen uit de zuiden van de V.S. hebben een cake van de bruidegoms met een huwelijks cake. Het smaak van de cake variërt door gebied, maar het is gewoonlijk een chocoladecake. Die traditie komt uit de zeventiende eeuw. Meest van de huwelijks hadden die cake, maar in tijd, die traditie in het noord van de V.S is verdwenen. Toch, bleef hij in de zuid. Volgens legende, als één enkele vrouw een stuk van de cake onderaan hun hoofdkussen neemt, zullen zij van hun toekomstige man dromen. Voor mijn eigen huwelijk, hadden wij een bruidegom cake. Het werd gemaakt door één van de beroemdste bakkerijen in Boston. Het smaakte lekkerer dan onze huwelijkscake (welke ook heerlijk was).

Mijn reis naar Curacao was een echt avontuur. Curacao is een eiland met een interessante geschiedenis. Er waren vele gebouwen van de zeventiende en achttiende eeuwen. Hun nationale parken zijn vul van informatie over de verleden van de eiland. Cuaracao was een belangrijke haven tijdens de slavenhandel. De slavenhandel heeft vele verschillende mensen naar de eiland van Afrikaanse slaven tot Indianse slaven vanuit het gebied van Nieuw Nederland genomen.

Nu, heeft Curacao een belangrijke plaats in de Nederlandse markt van olie. Er waren hoge olie kranen langs de kust van Curacao en in de baaien. De twee karakters van het eiland – geschiedenis en heden – hebben in het gebied van de de Begraafplaats van Blenheim (de oudste Joodse begraafplaats in de Westelijke Hemisfeer) verenigd. Oude graven zijn nu grijs als gevolg van de vervuiling van de hoge olie raffinaderij in zijn achtergrond.

Toen Peter Stuyvesant (de bestuurder van Nieuw-Nederland) een reden over de val van de kolonie moest geven, heeft hij het slavenschip den Gideon de schuld aangegeven.  Hij heeft gemeld dat omgeveer 14 tot 16 dagen voor de aankomst van de Engelsen het slavenschip den Gideon in de haven van Manhattan volledige met “halve verhongeren slaven” heeft aangekomen. Maar maanden vóór, meldden Peter Stuyvesant aan zijn vice-bestuurder over de verkoop “bij openbare veiling aan de meestbiedende, ” van de menselijke lading van het slavenschip de Mus.

Ik heb gekozen een slavenschip want tijdens de zeventiende eeuw verbond slavernij de Nederlandse Atlantische werelde. Op het centrum van een van de meetse belangrijke momenten in de geschiedenis van Nederlandse Noord-Amerika was een slavenschip.  Nieuw Nederland was een haven van slavernij en slavenhandelaars verkocht slaven naar de Engelse zuidelijk kolonies.  De networken van families en medewerkers waren verbond met de  Nederlandse slavenhandel.

Ik dacht dat ik hoe te fietsen wist.  Vorige zomer heb ik gevonden dat ik een kind op mijn fiets ben en niet een Nederlandse kind.  Ik heb verschillende dingen op een fiets gezien dat ik “Ik ga nooit zien” dacht.  Er was een moeder met haar kind die praatte op zijn mobiltje en een andere man heb in zijn knapzak gezocht terwijl hij fietsen door de druke straten van Amsterdam.  Een hoe snel.  Ik peddelde en peddelde maar het scheen dat iedereen sneller dan mij waren.  Zij me passerden als ik stil was.

Ik heb meer groener te geprobeerd en ik wens dat ik meer fietsen kan doen.  Ik probeerde te vinden een echte straat fiets gelijk van de fietsen in Nederland maar even de speciale fiets winkels had ze niet. Zij heeft gezegt dat je hun vanuit Eruope moet invoeren.   Ik denk dat de V.S. vanuit een pagina uit het Nederlandse boek kon leren. Ik weet dat wij een kouder mileau hebben en dat alles verder is (bijvoorbeeld het markt, school, werk, enz. ) maar als wij fietspaden hebben, zou ik meer fietsen doen. Wij hebben nodig ook meer fietsenstallingen. Een fiets is meer groener dan een hybrid auto en beter voor je gezondheid.  Als wij in fietspaden, beter straat fietsen, en meer fietsenstallingen investeren, denk ik dat meer mensen in de V.S. zal fietsen.

Tevoren studeerde ik Nederlands, had ik nooit gehoord van Konninginnedag.  Maar nu verheug ik me op Konninginnedag.  Ik vind dat ik meer over Konninginnedag elke jaar leren . Ik heeft verrast te horen op Nederlandse TV (NOS Journaal) dat die jaar Koninging Beatrix schlects op Apeldoorn en niet op haar algemeen plekken gaat. In de NOS Journaal prograam, was het heet “de andere konninginnedag dan anders.” Zij gaat blijf in Apeldoorn omdat dit jaar een speciaal feest gaat zijn.  Het gaat het honderdste verjaardag van de geboorte van Koninging Juliana en de zeventigste vergaardag van Pieter van Vollenhoven herdenken. Toen zij een kind was, is Koninging Juliana op Paleis Het Loo in Apeldoorn gebleven.  Voor deze redenen zijn dit Konninginnedag heel speciaal.